Irlandzcy archeolodzy odkryli tajemne pomniki, które mogły służyć prehistorycznym ludom do obrządków pogrzebowych i religijnych. Chodzi o struktury określone jako „ścieżki dla umarłych”. W badaniu archeologicznym, prowadzonym przez dr Jamesa O’Driscolla z Uniwersytetu w Aberdeen i wspieranym przez Community Monuments Fund i Radę Hrabstwa Wicklow, wykorzystano technologię LiDAR do wygenerowania bardzo szczegółowych trójwymiarowych modeli terenu.

Tak wyglądać mają "ścieżki dla umarłych" Fot: Antiquity

Technologia ta, podobna do tej stosowanej przez niektóre pojazdy autonomiczne, odegrała kluczową rolę w wykryciu pozostałości tych starożytnych budowli, z których większość została zniszczona przez tysiąclecia uprawy roli na tych terenach. James O’Driscoll opublikował swoje odkrycia w prestiżowym magazynie naukowym „Antiquity”.

Redakcja poleca

Odnaleziono „zaginiony skarb” z Vulci. Archeolodzy nie mogą uwierzyć

Odkryto nowe „Stonehenge”. Archeolodzy zdumieni. „Brakuje czaszek”

Jak powstały Tatry? Niezwykła historia gór

Pomniki odkryte przez irlandzkich archeologów. To „ścieżki dla umarłych”

Co zwiedzić podczas wakacji w Irlandii? Jednodniowe wycieczki turystyczne z Dublina, zabytki i atrakcje w Irlandii to m.in. stanowiska archeologiczne oraz muzea, które dokumentują życie cywilizacji i kultur, które zamieszkiwały te tereny setki i tysiące lat temu. James O’Driscoll przeprowadził badania w Baltinglass w hrabstwie Wicklow w Irlandii, usianym pozostałościami prehistorycznymi, wyniki opublikowano w czasopiśmie „Antiquity”. Baltinglass znajduje się zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Dublina.

Gdzie znajdują się "ścieżki dla umarłych"? Fot: Antiquity

Obszar badany przez naukowców był zamieszkany w okresie wczesnego neolitu (począwszy od około 3700 roku p.n.e.) oraz od środkowej do późnej epoki brązu (od 1400 do 800 roku p.n.e.). Jednakże dowodów na zamieszkiwanie w okresie 2000 lat pomiędzy tymi dwoma okresami, zwanym środkowym neolitem, było niewiele – aż do teraz.

Pomnik typu cursus Fot: Antiquity

Według O’Driscolla odkrycie pomników typu cursus (tego rodzaju pomniki wyznaczone są na planie ścieżki czy toru w określonym celu) jest szczególnie godne uwagi, ponieważ obala obiegowy pogląd, że Baltinglass jako obszar mieszkalny porzucony był przez około 2000 lat, od późnej epoki brązu do wczesnego neolitu. Wyniki te sugerują, że w tamtych czasach region ten był stale zamieszkany i miał znaczenie rytualne.

Redakcja poleca

Krytykują ożywienie mamutów. "Skazane na samotność"

Archeolodzy odkryli brakteaty, "Skarb w grobie"

W Polsce odkryto kolejne „Stonehenge”. Archeolodzy przecierają oczy

Czym są pomniki typu cursus? „Ścieżki dla umarłych” miały wielkie znaczenie duchowe

Oprócz tego, że są ważne architektonicznie, znalezione pomniki typu cursus mają również ważne znaczenie kulturowe i duchowe. Pomniki te, które upamiętniają ważne wydarzenia słoneczne, takie jak przesilenia, są rozmieszczone strategicznie w całym regionie, tak aby pokrywały się z miejscami pochówku i cyklicznymi ruchami Słońca. Według dr O’Driscolla to ustawienie reprezentuje podróż zmarłych, którzy wznoszą się do nieba i pozostawiają po sobie namacalny ślad łączący ich ze światem ich przodków po drugiej stronie.

To połączenie między ścieżkami cursus, miejscami pochówku i wydarzeniami na niebie podkreśla spleciony charakter życia codziennego, cykli rolniczych i wierzeń duchowych społeczności neolitycznych, sugerując złożone zrozumienie życia, śmierci i odrodzenia.

Położenie miasta Baltinglass Fot: Antiquity

Pomniki typu cursus to rodzaj monumentalnych budowli neolitycznych przypominających rowy lub okopy, spotykanych na wyspach Wielkiej Brytanii i Irlandii. Te prehistoryczne pomniki mają zazwyczaj długie i stosunkowo wąskie obudowy ziemne.

Odkrycie pomników cursus jest szczególnie znaczące, ponieważ są one niezwykle rzadkie w Irlandii. W Irlandii zarejestrowanych jest mniej niż 20 pomników cursus i zazwyczaj występują one pojedynczo lub w parach. To sprawia, że identyfikacja pięciu przykładów w Baltinglass jest największym skupiskiem tych obiektów w kraju, ale także szczegółowy model topograficzny stanowisk i otaczającego je krajobrazu umożliwił szczegółowe „cyfrowe” zbadanie tych zabytków – powiedział O’Driscoll.

Źródło: Planeta.pl/Arkeonews/Antiquity

Dziękujemy za przeczytanie artykułu do końca. Bądź na bieżąco! Polub naszą stronę na Facebooku.