Oceń
Nowe badanie z Nowego Jorku próbuje określić, dlaczego ludzie chodzą na dwóch kończynach. W tym celu poddano analizie kostne obszary ucha wewnętrznego za pomocą tomografii komputerowej.
Ludzie i nasi najbliżsi ewolucyjnie krewni, czyli małpy człekokształtne, wykazują niezwykłą różnorodność sposobów poruszania się – od chodzenia w pozycji wyprostowanej na dwóch nogach po wspinanie się po drzewach i chodzenie przy użyciu wszystkich czterech kończyn. Chociaż naukowców od dawna intryguje pytanie, w jaki sposób ewoluowała nasza obecna dwunożna postawa i ruch człowieka, ani wcześniejsze badania, ani praca archeologów nie pozwoliły na zrekonstruowanie jasnej i ostatecznej historii wczesnych etapów ewolucji, które doprowadziły do dwunożności człowieka.
CZYTAJ: Tajemniczy rzymski dodekahedron odkryty w Anglii. Do jakich rytuałów służył?
Dlaczego ludzie chodzą na dwóch nogach? Zbadano… uszy
Nowe badanie, które koncentruje się na niedawno odkrytych dowodach z czaszek skamieniałej małpy człekokształtnej Lufengpithecus sprzed 6 milionów lat, dostarcza ważnych wskazówek na temat pochodzenia dwunożnego poruszania się ludzi. W badaniu wykorzystano nowatorską metodę analizy kostnego obszaru ucha wewnętrznego za pomocą tomografii komputerowej.
Kanały półkoliste, zlokalizowane w czaszce między mózgiem a uchem zewnętrznym, odgrywają kluczową rolę w zapewnianiu nam poczucia równowagi i pozycji podczas ruchu, a także stanowią podstawowy element naszej lokomocji, z którego większość ludzi prawdopodobnie nie zdaje sobie sprawy
CZYTAJ: Spójrz na obrazek. Jeśli widzisz to zwierzę, to masz szansę na przeżycie
„Rozmiar i kształt kanałów półkolistych korelują ze sposobem, w jaki ssaki, w tym małpy człekokształtne i ludzie, poruszają się w swoim środowisku. Korzystając z nowoczesnych technologii obrazowania, byliśmy w stanie zwizualizować wewnętrzną strukturę skamieniałych czaszek i zbadać szczegóły anatomiczne kanałów półkolistych, aby ujawnić, w jaki sposób poruszały się wymarłe ssaki”, tłumaczy doktorant Zhang.
Nasi przodkowie skakali po drzewach. Dlaczego teraz chodzimy na dwóch nogach?
„Nasze badanie wskazuje na trzyetapową ewolucję ludzkiej dwunożności” – sądzi Terry Harrison, antropolog z Uniwersytetu Nowojorskiego i jeden ze współautorów artykułu. „Po pierwsze, najwcześniejsze małpy człekokształtne poruszały się po drzewach w stylu najbardziej przypominającym sposób, w jaki robią to dzisiejsze gibony w Azji. Po drugie, ostatni wspólny przodek małp człekokształtnych i ludzi miał podobny repertuar ruchowy do Lufengpithecus, używając połączenia wspinania się, zawieszenia kończyn przednich, nadrzewnej dwunożności i lądowej czworonożności. To właśnie z tego szerokiego repertuaru lokomotorycznego przodków wyewoluowała ludzki dwunożność”, dodaje badacz.
Większość badań nad ewolucją lokomocji małp skupiała się na porównaniach kości kończyn, ramion, miednicy i kręgosłupa oraz ich powiązaniu z różnymi typami zachowań lokomotorycznych obserwowanymi u żywych małp i ludzi. Jednak różnorodność zachowań lokomotorycznych żywych małp człekokształtnych i niekompletność zapisu kopalnego utrudniają opracowanie jasnego obrazu początków dwunożności człowieka.
Czaszki Lufengpithecus – pierwotnie odkryte w chińskiej prowincji Yunnan na początku lat 80. XX wieku – dały naukowcom możliwość zajęcia się w nowy sposób pytaniami dotyczącymi ewolucji ludzkiej lokomocji. Aby lepiej zbadać ten trop, Zhang, Ni i Harrison wraz z innymi badaczami wykorzystali technologię skanowania trójwymiarowego do zbadania tych części czaszek w celu stworzenia wirtualnej rekonstrukcji kanałów kostnych ucha wewnętrznego.
CZYTAJ: Robot ustalił, jaką funkcję miały... pióra dinozaurów. Spora niespodzianka
Następnie porównali te skany ze skanami zebranymi od innych żywych i skamieniałych małp człekokształtnych oraz ludzi z Azji, Europy i Afryki. „Nasze analizy pokazują, że wczesne małpy człekokształtne miały ten sam repertuar lokomotoryczny, który był początkiem ludzkiej dwunożności” – wyjaśnia profesor Xijun Ni, który kierował projektem.
Wygląda na to, że ucho wewnętrzne zapewnia unikalny zapis ewolucyjnej historii lokomocji małp człekokształtnych, który stanowi nieocenioną alternatywę dla badania szkieletu pozaczaszkowego. Większość kopalnych małp człekokształtnych i ich przypuszczalnych przodków znajduje się na poziomie pośrednim pod względem lokomotorycznym pomiędzy gibonami a małpami afrykańskimi. Później gatunek ludzki oddzielił się od małp człekokształtnych wraz z rozwinięciem dwunożności, co widać u Australopiteka, wczesnego krewnego człowieka z Afryki
Źródło: Planeta.pl/New York University
Dziękujemy za przeczytanie artykułu do końca. Bądź na bieżąco! Polub naszą stronę na Facebooku.
Oceń artykuł
Tu się dzieje
