Oceń
Japonia, historia i sekrety samurajów. Naukowcy przetłumaczyli wreszcie teksty sprzed wieków, rzucające nowe światło na mroczne zwyczaje, które praktykowali samurajowie. To zmieni sposób w jaki postrzegamy tych legendarnych wojowników.
Historyczne sensacja z Japonii. Naukowcom udało się wreszcie przetłumaczyć dokumenty zawierające informacje na temat okresu Edo, a nawet lat po nim następujących. Focus przypomina, że chodzi o lata 1603-1868, gdy władzę sprawowali przedstawiciele klanu Tokugawa. Badacze historii właśnie odkryli kolejne karty historii samurajów. I to są karty dość makabryczne. Dowiedzieliśmy się więcej o tradycji seppuku wśród samurajów.
„Szogun”, „Ostatni samuraj”, „Zatoichi”, „Ghost dog”, „Harakiri”, „Siedmiu samurajów” – seriale i filmy o samurajach budują błędny wizerunek samuraja w popkulturze? Czym było seppuku? Rytualne samobójstwo samurajów nie było tak powszechne jak przedstawia popkultura? Historycy po latach badań zapisków odkryli ustalili nowe historyczne fakty na temat honorowej śmierci samurajów. Rytualne odebranie sobie życia przez japońskiego wojownika mogło wyglądać zupełnie inaczej niż ukazują to filmy. Jak zwraca uwagę LiveScience, samuraje w okresie Edo rzadko efektownie nabijali się na własny miecz... bo nie umieli dobrze władać bronią białą?
Odkryli sekret samurajów. Przetłumaczyli "tajne nauki seppuku"
Kim był samuraj (侍 samurai; „wojownik”) w Japonii i czy naprawdę samodzielnie popełniał honorowe seppuku? Najstarszy z odkrytych czterech tekstów ("The Inner Secrets of Seppuku”) pochodzi z XVII wieku. Zapisano w nim tajemne nauki dotyczące właśnie seppuku, wcześniej przekazywane jedynie ustnie. Autor samuraj Mizushima Yukinari (1607-1697 ) dokonał tych zapisków, gdy Japonia miała cesarza (funkcja reprezentacyjna), ale władzę realnie sprawował szogun. Popkultura wpoiła nam, że samuraj honorowo sam odbierał sobie życie. Eric Shahan, autor książki „Kaishaku: The Role of the Second" (2024), tłumaczący wspomniane japońskie zapiski, zwrócił uwagę na słowo „kaishaku” („drugi”), którego zdaniem odnosi się do osoby asystującej przy rytualnym seppuku. Miała odpowiadać za „ostateczne cięcie”, będące dekapitacją, a przetłumaczone właśnie 4 teksty były instrukcją dla takiej osoby, opisując m.in. przebieg ceremonii. Okazuje się, że ten rytuał był bardzo zróżnicowany m.in. ze względu na rangę wojowników.
Zachowanie kaishaku było najwyraźniej bacznie obserwowane, ponieważ nawet najmniejszy błąd mógł przynieść takiemu asystentowi wielki wstyd. Inny tekst, powstały w 1840 roku za sprawą człowieka znanego jako Kudo Yukihiro, sugerował, że takie niewłaściwe zachowanie oznaczało wręcz utratę bojowego charakteru przez kaishaku. Pokazuje to, iż do kwestii honoru podchodzono w Japonii bardzo poważnie- pisze Focus.pl.
Quiz: Historia Polski - te daty, bitwy i wydarzenia musi znać każdy
Jak wynika z zapisków, gdy samuraj chwytał za nóż podany na tacy, kaishaku natychmiast wykonywał błyskawiczne cięcie kończące żywot wojownika. Co ciekawe, samuraj przed śmiercią dostawał do picia sake – alkohol miał zapewnić tej osobie komfort psychiczny.
Dlaczego samuraj nie odbierał sobie życia samodzielnie? Eric Shahan zwrócił uwagę, że Edo to okres pokoju. Samurajowie nie byli więc biegli w używaniu noży i sztyletów. Dawniej wojownicy potrafili sami zadać sobie śmiertelny cios, w formie zbliżonej do tego co widzimy często w filmach. Co ciekawe, po wykonaniu śmiertelnych cięć, samuraj miał w dawnych czasach umieszczać jeszcze ostrze na swoim prawym kolanie. W okresie Edo wojownicy takich umiejętności już nie mieli, więc konieczna była pomoc kaishaku.
Zwyczaj seppuku był praktykowany w Japonii prawdopodobnie od XI wieku, chociaż zapewne istniał znacznie wcześniej. Uznawano go za przywilej, obowiązek i prawo samuraja. Jak informują historycy, przed okresem Edo seppuku było popełniane znacznie częściej. Niektórzy samurajowie odbierali sobie życie nie tylko z powodu plamy na honorze. Decydowali się również umrzeć, gdy umierali ich panowie (junshi). Ich ścięte głowy, gdy seppuku popełnił zasłużony wojownik, perfumowano, owijano w białe szaty i wkładano do pudełek. Jeśli ginął samuraj skazany za ciężkie przestępstwa, głowa była wrzucana do dołu w ziemi (yondan).
Ostatnim głośnym przypadkiem seppuku w Japonii było samobójstwo pisarza Yukio Mishimy w 1970 roku. Miał on w ten sposób zaprotestować przeciw zmianom, które zaszły w Japonii po II wojnie światowej.
Źródło: Focus.pl, LiveScience. History.com
Dziękujemy za przeczytanie artykułu do końca. Bądź na bieżąco! Polub naszą stronę na Facebooku
Oceń artykuł
Tu się dzieje
