Oceń
Grzechotniki to wyjątkowo niebezpieczne jadowite węże. Cieszą się niesławą, a Stephen King zrobił im czarny PR, opisując je niedawno w zbiorze opowiadań „Im mroczniej, tym lepiej” (You Like It Darker). O którym konkretnie gatunku grzechotnika pisał Król Horrorów w opowiadaniu "Grzechotniki"? Przedstawiamy najważniejsze informacje o grzechotnikach.
Grzechotniki - te jadowite węże przeraziły Stephena Kinga
Jeśli wymieniamy niebezpieczne i jadowite węże, to na szczycie takiej listy na pewno znajdą się grzechotniki. Warto jednak wiedzieć, że grzechotnik (Crotalinae, pit vipers, pit adders) to tak naprawdę cała rodzina jadowitych węży z rodziny żmijowatych (Viperidae). Występują nie tylko w Ameryce, ale także w Azji. Ich znakiem rozpoznawczym jest grzechotka na końcu ogona, służąca jako narząd ostrzegawczy.
CIEKAWOSTKA: grzechotniki charakteryzuje żyworodność lecytotroficzna - samice grzechotników produkują jaja, ale ich nie składają. Rodzą żywe węże.
Grzechotnik to ikona i legenda wśród węży. Symbol jadowitych gadów. Jeśli pop, to pierwszym skojarzeniem jest Michael Jackson. Jeśli Włochy to makaron. Jeśli metal to Metallica. Jeśli węże, to grzechotniki. Co tak bardzo przeraziło lub zafascynowało niedawno Stephena Kinga, że postanowił poświęcić tym jadowitym wężom opowiadanie "Grzechotniki"?
CZYTAJ WIĘCEJ: Jadowite węże w Polsce. Patrz pod nogi!
Grzechotnik teksański - te jadowite węże przeraziły Stephena Kinga?
Które konkretnie grzechotniki Stephen King opisał w zbiorze opowiadań „Im mroczniej, tym lepiej”? Czy to grzechotniki teksańskie (Crotalus atrox, western diamondback rattlesnake)? Te węże są endemicznymi północnoamerykańskimi przedstawicielami podrodziny grzechotnikowatych. Są to węże masywne o długości przekraczającej 2 metry.
Jak ostrzegają herpetolodzy, ten wąż to „najniebezpieczniejszy grzechotnik w Ameryce Północnej i najgroźniejszy wąż Ameryki Północnej”. Posiada również najgłośniejszą grzechotkę ze wszystkich grzechotników, którą słychać już z kilkudziesięciu metrów. Grzechotka wydaje od 60 do 100 uderzeń na sekundę.
Jak wskazują badacze, uzyskane wyniki sugerują, że węże wyewoluowały zdolność oszukiwania ludzi i zwierząt w przetwarzaniu słuchowych wskazówek dotyczących odległości. Grzechotanie jest nie tyle ostrzeżeniem przed ugryzieniem, co zwracaniem uwagi na węża, którego życiu może zagrozić nieuważny przybysz. Poza tym gryzienie każdego kto się zbliży byłoby marnotrawstwem cennego jadu- wyjaśnia Nauka w Polsce.
Jad grzechotnika teksańskiego może być śmiertelny dla człowieka. Ten wąż zajmuje pierwsze miejsce w statystyce jeśli chodzi zarówno o osoby pokąsane, jak i wypadki śmiertelne. Istnieje jednak skuteczna surowica, ale kluczowy jest czas jej podania.
Czy jednak to właśnie grzechotniki teksańskie były bohaterami horroru Stephena Kinga? Tropy wiodą ku innym wężom.
Quiz: QUIZ. Co ty wiesz o wężach? Ten test cię pokona
Grzechotniki diamentowe. Węże z opowiadania Stephena Kinga
Grzechotnik teksański nie jest największym grzechotnikiem Ameryki Północnej. Deklasuje go grzechotnik diamentowy (Crotalus adamanteus, eastern diamondback rattlesnake). Ten gad jest endemicznym i największym jadowitym wężem Ameryki Północnej i jednocześnie największym spośród wszystkich grzechotników. Rekordowe osobniki potrafią ważyć nawet 12 kilogramów.
Grzechotnik diamentowy zamieszkuje południowo-wschodnią część wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Spotkać go można w Karolinie, Alabamie, Missisipi jak i na kilku wyspach Zatoki Meksykańskiej. Jednak główne skupisko grzechotników tego gatunku znajduje się na terenie Florydy. Ze względu na miejsce akcji opowiadania „Grzechotniki”, prawdopodobnie Stephenowi Kingowi chodziło właśnie o węże Crotalus adamanteus, wyróżniające się rombowymi plamami i ciemną maską biegnącą od oka.
Umieralność wśród ludzi po ukąszeniu grzechotnika diamentowego wynosi od 10% do 30%. Co gorsza, ten gatunek grzechotnika, polujący z zasadzki, nie zawsze ostrzega grzechotką przed ukąszeniem.
Zęby jadowe grzechotnika diamentowego osiągają długość 27 mm. Podczas ukąszenia wąż potrafi wprowadzić do rany nawet 230-800 mg jadu o działaniu hemolitycznym (preferuje wstrzykiwanie dużej ilości jadu), a za dawkę śmiertelną uważa się 100 mg jadu. Peptydy obecne w jadzie węża mogą doprowadzić do zatrzymania pracy mięśnia sercowego i rozległej nekrozy (martwica) w miejscu ugryzienia. Występują takie objawy jak pocenie, ból, krwotok, niewydolność nerek oraz utrudnione oddychanie.
Surowicę trzeba podać jak najszybciej, ponieważ zgon po ukąszeniu grzechotnika następuje w ciągu 6-30 godzin.
CIEKAWOSTKA: Stephen King opisał jak wypędzane grzechotniki rzucały się do morza. Pisarz nie minął się z prawdą. Grzechotnik diamentowy to doskonały pływak. Te węże znane są z przepływania między wyspami na Florydzie i w Zatoce Meksykańskiej.
Jedno jest pewne - nie musicie się obawiać, że tak jak w opowiadaniu Stephena Kinga, w łazience zastaniecie wannę pełną grzechotników.
Źródło: Radio ZET, Florida Museum of Natural History, Terrorium.com.pl, National Geographic, Media Nauka, National Zoo, Florida Fish And Wildlife Conservation Comission, Nauka w Polsce, Amphibians and Reptiles of North Caroline
Dziękujemy za przeczytanie artykułu do końca. Bądź na bieżąco! Polub naszą stronę na Facebooku
Oceń artykuł
Tu się dzieje
