Oceń
Badania naukowców z Uniwersytetu Maine wykazują, że ochrona przyrody działa wbrew naszym instynktom eksploatacji dostępnych zasobów, które wykształciły się w procesie ewolucji człowieka. To tłumaczy, dlaczego wiele osób nie działa w kierunku ochrony planety, choć jej zniszczenie oznacza nasz koniec.
Jak wynika z nowego badania prowadzonego pod kierunkiem Uniwersytetu Maine, główne cechy ewolucji człowieka mogą powstrzymać nasz gatunek przed rozwiązaniem globalnych problemów środowiskowych, takich jak zmiany klimatyczne. Ludzie zdominowali planetę dzięki narzędziom i systemom wykorzystywania zasobów naturalnych, które były udoskonalane przez tysiące lat w procesie kulturowej adaptacji do środowiska.
W ramach projektu starano się zrozumieć trzy podstawowe pytania: jak ewolucja człowieka działała w kontekście zasobów środowiskowych, w jaki sposób ewolucja człowieka przyczyniła się do licznych globalnych kryzysów środowiskowych oraz w jaki sposób globalne ograniczenia środowiskowe mogą zmienić wyniki ewolucji człowieka w przyszłości.
W badaniu przeanalizowano, jak sposób korzystania ze środowiska przez społeczeństwa ludzkie zmieniał się na przestrzeni historii ewolucji. Zespół badawczy zbadał zmiany w niszy ekologicznej populacji ludzkich, w tym czynniki takie jak wykorzystywane przez nich zasoby naturalne, intensywność ich wykorzystania, jakie systemy i metody pojawiły się w celu wykorzystania tych zasobów oraz wpływ na środowisko wynikający z ich wykorzystania. Wysiłki te ujawniły zestaw wspólnych wzorców. W ciągu ostatnich 100 tys. lat grupy ludzkie stopniowo korzystały z większej liczby rodzajów zasobów, z większą intensywnością, na większą skalę i z większym wpływem na środowisko. Grupy te często następnie rozprzestrzeniają się w nowych środowiskach z nowymi zasobami.
Ewolucja człowieka nastawiona jest na ekspansję i eksploatację. Tak zniszczymy planetę
Globalną ekspansję człowieka ułatwił proces adaptacji kulturowej do środowiska. Prowadzi to do akumulacji adaptacyjnych cech kulturowych – systemów społecznych i technologii pomagających eksploatować i kontrolować zasoby środowiskowe, takie jak praktyki rolnicze, metody rybołówstwa, infrastruktura irygacyjna, technologia energetyczna i systemy społeczne do zarządzania każdym z nich.
Ewolucja człowieka napędzana jest głównie zmianami kulturowymi, które zachodzą szybciej niż ewolucja genetyczna. Większa szybkość adaptacji umożliwiła ludziom kolonizację wszystkich nadających się do zamieszkania terenów na całym świecie
Proces ten przyspiesza ze względu na pozytywne sprzężenie zwrotne - w miarę powiększania się grup, szybciej gromadzą się adaptacyjne cechy kulturowe, co zapewnia więcej zasobów i umożliwia szybszy rozwój. Problem polega na tym, że teraz ludziom zabrakło miejsca. Dotarliśmy do fizycznych granic biosfery i zajęliśmy większość zasobów, jakie ona ma do zaoferowania. Nasze adaptacje kulturowe, zwłaszcza przemysłowe wykorzystanie paliw kopalnych, stworzyły niebezpieczne globalne problemy środowiskowe, które zagrażają naszemu bezpieczeństwu i dostępowi do przyszłych zasobów.
Czy da się uratować środowisko? Badacze przyjrzeli się historii
Naukowcy zauważyli, że systemy eksploatacji zasobów stawały się zrównoważone jedynie wtedy, gdy ludzie odczuli negatywne skutki swoich działań. Przykładowo Stany Zjednoczone uregulowały przemysłowe emisje siarki i dwutlenku azotu w 1990 r., ale dopiero po ustaleniu, że powodują one kwaśne deszcze i zakwaszają wiele zbiorników wodnych na północnym wschodzie.
Badacze znaleźli również dowody na to, że silne systemy ochrony środowiska zwykle rozwiązują problemy w obrębie istniejących społeczeństw, a nie między nimi. Na przykład zarządzanie regionalnymi systemami wodnymi wymaga współpracy regionalnej, regionalnej infrastruktury i technologii, a te powstają w wyniku regionalnej ewolucji kulturowej. Dlatego też obecność społeczeństw o odpowiedniej skali jest krytycznym czynnikiem ograniczającym, sądzą naukowcy z Maine.
To znaczy, że skuteczne uporanie się z kryzysem klimatycznym będzie wymagać nowych światowych systemów regulacyjnych, gospodarczych i społecznych – takich, które zapewniają większą współpracę i władzę międzynarodową niż istniejące systemy.
Jednym z problemów jest to, że nie mamy skoordynowanego społeczeństwa globalnego, które mogłoby wdrożyć te systemy. Mamy tylko grupy subglobalne, co nie wystarczy. Można jednak sobie wyobrazić traktaty o współpracy, które pozwolą stawić czoła tym wspólnym wyzwaniom. Więc to jest łatwy problem
Badacze sądzą jednak, że największym problemem jest to, że ochrona środowiska jest kontrintuicyjna dla człowieka, a wielkie korporacje i rządy będą dalej działać na naszą wspólną szkodę. Naukowcy liczą niemniej, że ich praca wskaże, jak ważna jest globalna współpraca i dalsza edukacja w zakresie ekologii.
Źródło: Planeta.pl/University of Maine
NIE PRZEGAP:
- Potworne wirusy z lodowców. "Nieznane ludzkości"
- Zbliża się nowa pandemia? Wszystko przez... wycinkę lasów. Jak to możliwe?
- Pająk Herkules złapany. Jego zabójczy jad uratuje ludzi
Dziękujemy za przeczytanie artykułu do końca. Bądź na bieżąco! Polub naszą stronę na Facebooku.
Oceń artykuł
Tu się dzieje
